nl | fr

Bio

Karo en Silke woonden samen in de Tijgerstraat, toen ze hun gemeenschappelijke passie voor muziek en rode lokken ontdekten.
Ze maakten van huiskamerconcertjes een gewoonte. Toen hun medehuisgenoten last kregen van oorwurmen, besloten ze toch maar andere oorden op te zoeken met hun muziek. Zo speelden ze al in Theater Diligentia (Den Haag), Theater Bellevue (Amsterdam), Theater Schiller (Utrecht), op MNM (Brussel), in Trefpunt (Gent), op het Laurentplein (Gentse Feesten), in Monk (Brussel), in Het Depot (Leuven) en in menig huiskamer. Hun originele, humoristische en gewaagde composities, om het met de woorden van de vakjury te zeggen, werden op 15 maart 2015 beloond met de “Prix de la Créativité” op het Concours de la Chanson Française in Den Haag. In november 2015 stootten ze door tot de laatste 15 kandidaten van het Amsterdams Kleinkunstfestival. Op 16 april 2016 werden ze nogmaals in de bloemetjes gezet en wonnen ze de juryprijs van het Utrechts Kleinkunstfestival.

Sinds mei 2015 worden ze op grote podia bijgestaan door percussioniste Leen, die met de klanken van haar cajon en tamboerijn het geheel nog voller maakt. In februari 2016 werd hun eerste EP opgenomen en dit betekende meteen ook de verwelkoming van Bieke op basgitaar.

 03  

Met wat geluk tiereliert Karo je lieflijk toe tijdens haar verleidelijk gitaarspel.
Als het minder meezit, behoed je je beter voor gebrul en gekrijs op een bedje van schuim.

 01  

Silke blaast menig publiek figuurlijk, en haar bandleden soms letterlijk, van hun sokkels.
Wanneer ze niet aan het blazen is, zit er wellicht wel een ander attribuut in haar tijgermuiltje.

 04  

Soms eens zacht, dan eens hard
Zit Leen in al haar pracht
Te roffelen op haar cajon
In een kleedje van tijgervacht.

 02  

Bieke bijt zich letterlijk en figuurlijk vast in haar tijgergedaante en weet wel wat snaren te raken met haar speelse baslijnen. Ze is niet van de poes, zoals dat nu eenmaal gaat met tijgers.
Met zorg te behandelen, of ze laat je op slag verdwijnen!